Dag 23-24(terugreis)

Om 7.30 uur ontbijten we en om 8.45 uur nemen we afscheid van Flor en brengt Peter ons naar de luchthaven. Daar pinnen we nog een keer dollars om de luchthavenbelasting te kunnen betalen. Vervolgens checken we in voor een lange terugvlucht. Het vliegtuig stijgt op om 12 uur locale tijd. Na 2,5 uur landen we op Orlando voor de overstap (2 uur wachten). Om 19.30 uur locale tijd vertrekt het vliegtuig naar Amsterdam, waar we om 9.30 uur locale tijd landen. Na onze bagage in ontvangst te hebben genomen lopen we de arrival hal binnen waar Olga ons staat op te wachten. Heerlijk dat we naar huisgereden worden en niet hoeven te zeulen met onze zware tassen, wanneer we de trein zouden hebben genomen.

Een heerlijke vakantie is achter de rug. We kunnen Costa Rica aanbevelen als een supervakantie land!

Dag 22(San Jose)

Om 8 uur ontbijten en vertrekken vervolgens naar Peter van Dos Palmas, waar we de laatste nacht zullen door brengen. Dit is practisch naast de luchthaven. We leveren de auto in bij Thrifty en zien dat de rekening nog goedkoper uitvalt dan verwacht. Daarna nemen we een taxi naar San Jose om nog een middagje daar rond te lopen. Het is best geinig en vooral zeer hectisch, het krioelt enorm van de mensen. De auto's rijden 5 rijen dik. We lopen een toeristische wandeling en ik schiet mijn geheugenkaart van mijn camera vol, het is tenslotte toch de laatste dag en heb nog genoeg ruimte.
Het leukste is toch wel de Mercado Central, een soort overdekte markt met hele leuke kraampjes, waar je de idiootste dingen kunt krijgen. Erg leuk!
Tegen een uur of half 5 hebben we het wel gezien en nemen een taxi terug. Vervolgens pakken we onze tassen allemaal in en zijn we klaar voor de terugreis.

Dag 21 (Route Los Santos)

Vandaag rijden we de heiligen route. Een mooie route door de Cordillera de Talamanca, oftewel het bergmassief van Centraal Costa Rica. Dit doen we nadat we eerst heerlijk ontbeten hebben bij Cabina Dagmar in Uvita. Het eerste plan is om te gaan wandelen bij San Gerardo de Dota. Maar halverwege de Panamerican Highway zien we dat we dit niet gaan redden met de brandstof. Hadden we nou maar getankt in San Isidro, want de eerst pomp staat pas 90 km verderop en voor San Gerardo de Dota moeten we ook nog zo'n 20 km extra rijden. De brandstof wijzer staat de laatste 25 km helemaal onderaan, er zit geen beweging meer in. Maar gelukkig halen we de pomp nog. Daarna rijden we dus de heiligen route en twijfelen of we meteen doorrijden naar San Jose om morgen nog een dagje hoofdstad te doen. Uiteindelijke belanden we bij Hotel Alta Vista. Een heel mooi gelegen hotel wat aan de top van ons budget zit, maar wel een zwembad en een games room heeft. Dus kunnen we lekker zwemmen, een potje tafeltennissen en poolen. We zijn ongeveer de enigen in het hotel en zeker als we 's avonds in het restaurant gaan eten zijn we alleen. Het eten is super goed. Zelf Marjolijn vindt haar biefstuk lekker. Ik bestel een peppersteak rare. Heerlijke gegeten! Behalve het eten was ook de locatie van het hotel erg mooi. Het lag namelijk boven aan een heuvel waarvandaan de heel San Jose kon over zien. Hier heb ik mooie nachtfoto's kunnen maken mijn mijn camera en statief.

Dag 19-20(Beachen Uvita)

Vanaf nu willen we de vakantie luierend afsluiten. Dus gaan we naar het strand in een poging om te gaan zwemmen. Maar helaas zijn er gevaarlijke riptides en is het dus niet verstandig de zee in te gaan. We lezen in de lonely planet dat bij Uvita (10 km zuidelijker) een zwemvriendelijk strand is. Dus verkassen we daarheen en hebben daar een paar heerlijke dagen aan het strand. Het weer is nu ook perfect, we hebben een lekker zonnetje en alleen 's avonds en 's nachts regent het. Dus kunnen we lekker bijbruinen en genieten van een heerlijke zwemzee. Overigens is deze zee nog altijd erg woest voor NL begrippen, er zijn dan ook veel surfers en bodyboarders te zien.
We zitten in een prima cabina, al ruikt het wel erg naar de rondscharrellende kippen. Maar we hebben een heel groot overdekt balkon ter beschikking waar je op het heetst van de dag een potje kolonisten kan spelen. Ook het ontbijt is erg goed en we laten de was doen.

Dag 18 (Corcovado dagtrip)

Omdat we graag nog het national park Corcovado willen zien, maar het niet meer gaat lukken om daar zelf enkele dagen heen te gaan, boeken we een dagtocht naar dit park toe. De reis erheen is al een spectakel op zich, want we gaan in een open bootje door de mangrove bossen naar de oceaan, waar we nog een uur overheen moeten varen om bij Corcovado te komen.
Als we echter de monding van de rivier bereiken en het gevaarlijkste stuk van de tocht tegenkomen, namelijk het doorsteken van de branding, gaat het feest na 2 pogingen helaas niet door. De schipper besluit dat de zee te wild is en dat we er niet door kunnen. Daarop besluiten we een wandeling te gaan maken ergens aan de monding van de rivier. Dit is helaas niet zo spectaculair. Na terugkomst krijgen we gelukkig na enig onderhandelen een deel van ons geld terug.
Door de vele regen en het mislukken van onze trip is deze dag een beetje een teleurstelling.

Dag 17 (Dolfijnentocht, Dominical)

Marjolijn wil graag dolfijnen zien, dus hebben we een dolfijnen-snorkeltrip geboekt. Op een grote catamaran gaan we de oceaan op op zoek naar dolfijnen. Na een uurtje varen hebben we helaas geen dolfijnen gezien, maar wel veel watervogels. We gaan snorkelen, maar door de storm van de afgelopen dagen is het zicht erg slecht. We zien eigenlijk 1 leuke school met vissen, die zijn zo tam dat ze je zoentjes geven. Maarten schiet de onderwatercamera even vol met foto's, waarna we een heerlijke lunch genieten van onder andere vis-shaschlick.
Hierna kiezen we wederom het ruime sop op zoek naar dolfijnen. Eindelijk worden we beloond. Alleen niet met dolfijnen, maar met twee bultrugwalvissen (moeder en kind). Het is heel mooi om dit te zien!
We varen er een tijdje achteraan en daarna worden de zeilen gehesen en koersgezet terug naar de haven.
Om 14 uur rijden we weg van het hotel en gaan op weg naar Dominical. Dit strandstadje ligt op een kleine 50 km rijden. Echter is dit wel voornamelijk onverhard. Na een droge ochtend zijn inmiddels de hemelsluizen weergeopend en het regent nu echt heel hard! En dat blijft het doen, tot nu we dit typen. Je kunt echt niet zonder jas of poncho over straat.
De onverharde weg was een enorm spectakel. Het laatste stuk was meer water dan weg en we moesten af en toe door hele diepe stukken heen. Maar we zijn weer veilig aangekomen in Dominical en hebben na 3 pogingen een behoorlijk hotelletje gevonden.
Ook hebben we een toer naar Corcovado National Park geboekt voor morgen. Om 6 uur worden we opgehaald voor een lange 1 daagse tocht. We zijn erg benieuwd en hebben er veel zin in. Nu gaan we door de hevige regen heen maar eens op zoek naar een eettentje.

Dag 16 (Park National Manuel Antonio)

Vandaag gaan we het Park National Manuel Antionio bezoeken. Hier moeten vele mooie dieren te vinden zijn, zoals luiaards, apen, leguanen, etc.
Als we richting het park lopen worden we al aangeklampt door een gids. Hij blijkt van een betrouwbare (volgens Lonely Planet) organisatie te zijn en we besluiten om met gids het park in te gaan. Dit blijkt geen miskoop, want we krijgen bijna 4 uur lang een gids terwijl we maar voor 2 uur betalen. We zien heel veel dieren: luiaards (in de bomen hangende pluizen ), groene leguanen (hoog in de canopy), zwarte leguanen (talloze op de grond), rode landkrabben, schildpadden, jesus christ lizard (kan op het water lopen), lachende valk (erg bijzonder om die te zien), capucijner apen en een onwijs grote spin.
Na afloop gaan we zelf nog wat rondlopen en uiteindelijk op een van de idyllische stranden een duik nemen in de warme tropische zee.
Toen we op het punt stonden naar het hotel terug te gaan, werd een andere strand bezoeker plotseling lastig gevallen door een wasbeertje. Dit hondsbrutale beest probeerde om de spullen van die persoon te stelen of doorzoeken. Nadat de strandbezoeker hem had weggejaagd met een waterfles kwam ie op ons afrennen. Gewoon oppakken van je spullen en zwaaien met een wandelschoen deed het beestje besluiten om een cocosnoot te gaan plukken.
De rest van de dag hebben we lekker gerelaxed, mede omdat er weer eens een tropisch regenbuitje langs kwam.

Dag 15 (Watervalwandeling, Manuel Antonio)

Na het internetcafe verlaten te hebben, blijkt de regen gestopt te zijn. Het zonnetje breekt door en we besluiten onze voorgenomen wandeling alsnog te gaan maken. We rijden richting Park National Carara en betalen een woekerprijs die zelfs na afdingen nog belachelijk hoog is om naar de waterval te wandelen. Het is een heerlijke maar erg warme wandeling en we zweten als otters door de luchtvochtigheid die zo'n 100% is. Het regent nl. ook af en toe. Onderweg zien we de groen zwarte gifkikker en horen we vele mooie vogels. De waterval is spectaculair, maar het bruine water nodigt niet echt uit tot zwemmen in de daarvoor bestemde zwempoelen. We hebben heerlijke sandwiches meegenomen voor de lunch die we opeten na de wandeling.
Daarna zien we dat het al 2 uur is en we willen nog die dag naar Manuel Antonio rijden. Hier komen we aan in het donker en de cabina aan het strand blijkt verlaten te zijn, omdat de eigenaren op vakantie zijn. Dit komt wel vaker voor in het laagseizoen.
We rijden wat rond en bladeren in de Lonely Planet. Uiteindelijk belanden we voor een redelijke prijs in Hotel Del Mar. We nemen een aircokamer en slapen heerlijk in het prima bed, nadat we eerst zijn opgelicht bij een sushi bar, omdat ik steak wilde eten en sushi kreeg, maar Marjolijn d'r chicken teriyaki was wel lekker. En we zien PSV nog even spelen (laatste 20 minuten) en Kone de winnende goal maken.

Dag 14 (Barra Honda? Leguaan eten? Jaco!)

De grootse plannen voor vandaag bestaand uit het bezoeken van de grotten bij Barra Honda en erna doorrijden naar Orotina wat enigszins op de route naar de southern Pacific ligt. Aldaar bevindt zich een Iguana Park waar je een heerlijk leguaantje moet kunnen verorberen. Het schijnt naar kip te smaken, dus kan ik Marjolijn overhalen om dit te gaan doen.
We vertrekken optijd en rijden door de prachtig afwisselende natuur. Rond 8 uur zijn we bij Barra Honda, daar blijken we 1,5 uur te moeten lopen naar de grotten en dan nog een uur terug. Ons word beloofd dat we mooie staligtites en staligmites alsmede andere rotsvormen te zien gaan krijgen. Alleen we zien een beetje op tegen de wandelen, omdat we nog niet ontbeten hebben en het al erg warm is. Dus rijden we ca. 1 km terug waar zich een Bar-Restaurant moet bevinden. Daar blijkt een zeer vriendelijke Tico te zijn die geen woord Engels verstaat, want hij weet niet wat 'breakfast' is. Dus vragen we of hij desayuno heeft en dat heeft ie wel. We waren al een tijdje van plan om 'Galla Pinto' te nemen als ontbijt, want dat zou typisch Tico moeten zijn. Dit bestellen we waarna de vriendelijke Tico in de keuken verdwijnt. Na 10 minuten komt de man terug en omdat er verder helemaal niemand bij dit bar restaurant, waar ook cabinas blijken te zijn aanwezig is komt de man gezellig bij ons aan tafel zitten.
Hij vertelt over de cabinas die hij verhuurt en het zwembad. Hij vraagt of we blijven overnachten. Er is verder geen enkele gast doordat het laagseizoen is. Dan moeten we mee komen en lopen we de heuvel achter het barretje op, daar staan de cabinas en ligt een schitterend zwembad. Hij loopt naar een schuurtje aan de zijkant en plotseling springen alle fonteinen en watervalletjes van het zwembad aan. We laten ons bijna overhalen om daar een nachtje te blijven. Mede omdat het heerlijk in de bergen ligt en er superrustig is.
Als we weer terug zijn bij het terras krijgen we heerlijke Gallo Pinto(rijst met bruine bonen, je snapt pas dat dat lekker kan zijn als je het op hebt en in ons receptenboek die we met trouwen hebben gehad staat dit gerecht ook dus gaan we dit thuis zeker een keer proberen zelf te maken) met Huevo (scrumbled eggs, roerei).
Terwijl we eten besluiten we dat we geen zin meer hebben om naar de grotten te gaan, en dat we nog wel trek hebben in leguaan. Dus gaan we opweg naar het Iguana Park. Na een lange rit en op het laatst veel zoeken bereiken we het park wat gesloten blijkt te zijn. Helaas gaat de leguaan aan onze neuzen voorbij. We besluiten dan maar om naar Jaco te rijden en enorme badplaats aan de Pacific, waar vooral de Tico's zelf hun vakantie vieren. Het is een mooi dorp met veel restaurantjes. En we hebben een heerlijk hotel gekozen, met de meest luxe kamer toch nu toe, er zit zelf airco in en er is een zwembad bij.
Aan het einde van de middag lopen we even het dorp in om rond te kijken. We belanden op het strand, waar we naar de woeste golven van de Pacific staren. Ondertussen pakken donkere wolken zich samen boven onze hoofden. Als we teruglopen naar de dorp en ons hotel opzoeken vallen de eerste druppel. Het begin van een lange periode van regen, die nu (1 dag later) nog bezig is. Na een heerlijk verfrissende en vooral warme douche (de beste douche tot nu toe in dit land) lopen we onder een paraplu het dorp in en eten een bord spaghetti bolognese bij Rioasis. Hierna zoeken we ons huisje op en constateren dat het bijn 9 uur is. De tijd dat we op zijn vroegst mogen slapen.

Dag 13 (Playa Samara)

Om 5.15 uur gaat de wekker en al snel springen we uit bed. Uh... strompelen, want hebben nog steeds spierpijn/zadelpijn van de zaterdag. We willen vroeg weg, want we gaan naar Playa Samara en willen daar een hele stranddag hebben, omdat we dinsdag alweer andere dingen willen doen.
Om 5.55 uur rijden we weg van de Rinconcitto Lodge. Het weer ziet er niet al te best uit; er hangen donkere dreigende wolken, die ons later de dag ook flinke regenbuien zullen brengen.
De weg is ontzettend slecht en omdat we nog niet ontbeten hebben een ware beproeving voor de maag. In Liberia aangekomen, posten we de kaarten, pinnen nieuwe dollars en ontbijten bij een bakkertje. Rond 9.15 uur arriveren we in het schitterende Playa Samara, waar de cocospalmen ons weer toelachen. We zoeken de prachtige lodge Cabina Valeria uit, die direct aan het strand ligt en waar we de auto op eigen terrein kunnen zetten. Daar ontdekken we ook dat de rechterachterband van de auto een beetje te zacht is. We hopen maar dat ie niet lek is en rijden naar een pompstation op 5 km van het dorp. Daar blijken alle banden wel wat lucht te kunnen gebruiken. Nu maar in de gaten houden of het goed blijft gaan.
Terug aan het strand, hebben we heerlijk gezwommen in een superwoeste maar zwemveilige zee. Het strand ligt hier in een soort baai en er zijn talloze surfers te vinden, gedurende het hoogtij. Maarten besluit om surfles te nemen en dat gaat erg goed. Na een paar instructies surfte ik op de golven tot aan het strand, wat erg leuk was. Mijn eerdere ervaring met boardsports hielp hier zeker.
Na geluncht te hebben en na een flinke hoosbui lopen we 's middags over een verlaten laagtij strand langs het water, maken leuke foto's en genieten van een heerlijk rustig palmstrand.
Zojuist hebben we lekker gegeten en we gaan zo slapen, want morgen gaan we de grotten van Barra Honda bezoeken.

Dag 12(Rincon de la Vieja)

We wandelen naar een watervalletje, waar we hopen in alle rust te kunnen uitrusten van een enerverend weekje. Amiga gaat ook mee. Amiga is het kleine hondje van de lodge, die al sinds onze aankomst afgelopen vrijdag overal met ons gaat en staat. 's Nachts slaap hij in de stoel buiten voor ons huisje, als we gaan eten kruipt ie in het restaurantje naast ons op de stoel of legt zich neer aan onze voeten.
Amiga is onze gids op weg naar de waterval. Het is vrij eenvoudig maar toch geeft het vertrouwen.
Helaas zorgt Amiga er ook voor dat de vogels luidkeels op de vlucht slaan, inclusief de aasgieren. Ze zijn bang voor honden blijkt. En ik had nou juist graag nog wat mooie vogelfoto's willen knippen.
De waterval stelt helaas weinig voor, maar we zijn alleen en hangen er de hele dag rond met boekjes en een eenvoudige lunch.
Rond 14 uur wandelen we terug naar het huisje. We luieren nog wat en gaan na het eten op tijd slapen omdat we grootse plannen hebben voor de week die voor ons ligt.
Tijdens het diner ontmoeten we nog wat Nederlanders die die dag aangekomen zijn uit andere delen van Costa Rica. Het wordt een gezellige avond en alsnog laat gaan we slapen.

Dag 11(Rincon de la Vieja)

Vandaag gaan we paardrijden. We krijgen een hele vriendelijke gids mee, die geen Engels spreekt, maar daar komen we wel uit. Marjolijn krijgt een schimmeltje en Maarten een bruin paard.
Om 7.30 uur zijn we vertrokken en we bezoeken de hotsprings, die naar rotte eieren ruiken. We nemen er een heerlijk bad in en smeren ons in met mineraalhoudende modder en nemen een maskertje. We voelen ons herboren en kunnen met superzacht huidje onze zadelpijn verder gaan uitbreiden. Onze lunch genieten we zwemmend, hangend, zonnend bij een waterval.
Hierna gaan we nog kijken bij een plek waar water uit de grond komt opborrelen. Het stinkt onwijs en Maarten wordt er bijna onpasselijk van.
Rond 15 uur zijn we terug bij de lodge en lopen we met onze O-benen naar het huisje. We zijn moe en doen de rest van de dag niets meer, behalve de fantastisch mooie zonsondergang fotograferen en een lekkere vis verorberen.

Dag 10(Monteverde)

Vandaag staan we op tijd op en halen lekkere broodjes bij de plaatselijke bakker. We pakken onze spullen en vertrekken naar de ingang van het nevelwoud. Hier reserveren we een gids en met twee andere Nederlanders maken we een tocht van 2,5 uur waarbij we verschillende mooie vogels gezien hebben oa. de quetzal(national bird of Guatemala), vele veelkleurige colibries, een vogelspin, een groene slang en natuurlijk veel mooie planten, bloemen en vlinders.
Om zo'n 11 uur besluiten we dat we nog een vlindertuin willen bezoeken, we gokken dat dit wel moet lukken met de reis die we nog in het vooruitzicht hebben naar Rincon de la Vieja. We worden 2 uur lang vermaakt door een vlinderfreak, die ons door de verschillende tuinen heen leidt.
We schrikken van de tijd en gaan snel richting Rincon de la Vieja, een tocht die zo'n 4 uur moet duren. En om 6 uur is het echt heel donker hier, dus dan moet je op je bestemming zijn wil je niet in het donken over onverharde wegen hoeven te rijden.
Het wordt dus een race tegen de klok, maar Marjolijn d'r Afghanistan ervaring komt goed van pas, want onverhard of niet, we karren stevig door. Met behulp van de locale bevolking staan we om 5.30 uur ineens bij de Rinconcitto Lodge, het doel van de reis.
Het is hier schitterend. Weer anders dan de rest van Costa Rica. We vinden het een beetje op Noorwegen lijken qua wijdsheid, bergen en verlatenheid.
We worden vriendelijk ontvangen en hopen hier weer tot rust te komen na de vele indrukken van de afgelopen week.

Dag 9(La Fortuna)

Vandaag maken we een heerlijke wandeling aan de voet van de Arenal vulkaan. Die urenlang zonder bedekkende wolkendeken te zien is. Het is een lekkere maar warme wandeling en na de nodige verfrissingen rijden we via een dirtroad om het Laguna Arenal heen naar Monteverde. Daar willen we namelijk het plaatselijke nevelwoud bezoeken.
Het is een lange vermoeide en hobbelige reis, en we komen aan bij 18 graden en nevel. Dus zullen we wel op de goede plek zijn. Hier zoeken we een hele leuke cabina uit, deze hangt als het ware in de bomen met uitzicht op het nevelwoud. Helaas is het een onrustige nacht vanwege de herrie in het dorp.

Dag 8(vulkaan Irazu, La Fortuna)

Vandaag staan we dus vroeg op want een lange tocht staat op het programma. We willen eerste de Irazu vulkaan zien en in regentijd zitten vulkanen al rond 10 uur in de wolken, en aangezien het zo'n 2 uur rijden is vertrekken we op tijd.
Na 20 minuten bakelijen met de parkeerwacht over de prijs van het parkeren (Maarten moest eerst boos worden, eh doen of ie boos was) konden we weg rijden.
Na een mooie rit bereiken we om 7.50 uur de vulkaan. Helaas is het natianal park nog niet open en moeten we 10 minuten wachten.
De vulkaan is prachtig (hopelijk kan ik hier later nog een foto bij zetten), we zien een onwijs krater meer en het ruikt naar zwavel.
We schieten wat foto's en rijden dan via het hectische verkeer van San Jose richting een andere vulkaan, namelijk de Arenal. Onderweg kopen we tortilla's en de lekkerste groentes om onze eigen lunch te kunnen maken. Bij een prachtige waterval stoppen we om de inwendige mens te versterken, waarna we onze weg richting La Fortuna vervolgen.
Marjolijn zoekt ondertussen een geschikt onderkomen uit, Maarten wil nu een keer Midrange na het bedompte hok van Turrialba en de naar urinoir reukende cabina van Cahuita. En dus belanden we in een ruime cabina, met airco, mooie tuin en veranda, voor niet eens zoveel meer dan een budget locatie.
Onderweg zien we al iets wat de Arenal vulkaan zou moeten zijn, helaas zit de top in de wolken en herkennen we hem derhalve niet als de vulkaan waarvoor we komen. Rond 18 uur barst er een regenbui los terwijl we zitten te eten en het NL-elftal kijken. Overigens was het eten fantastisch en kregen we dit opgediend in een ananas. Tijdens de maaltijd regent de lucht leeg en zien we de vulkaan voor het eerst verschijnen achter het wolkendek.
Na het eten hebben we de auto gepakt en zijn we om de vulkaan heen gaan rijden, want daar zou je de lava moeten kunnen zien stromen. Nog geen 10 rijden we als Marjolijn gilt dat ze lava ziet! En het is geweldig! We parkeren de auto ergens op een opritje en Maarten pakt zijn fotocamera en statief om dit prachtige natuurgeweld vast te leggen. Met de sluitertijd om 30 seconden krijg je leuke plaatjes blijkt. Even verderop vinden we een restaurantje waar we een drankje bestellen en de rest van de avond genieten van de stromende lava. Rustige kunnen we gaan slapen nadat we eerst de plannen voor de volgende dag hebben gemaakt.

Dag 7(raften, Rio Pacuare)

Vandaag staan we vroeg op om te ontbijten in de stad. We krijgen een lekkere sandwich en melden ons vervolgens bij Rain Forest World voor ons rafting avontuur.
Twee Zwitsers die we de dag ervoor ontmoetten, blijken ook geboekt te hebben bij hetzelfde bedrijf en daarnaast gaan er nog een Peruviaanse en een Japanse mee.
Na een uurtje rijden komen we bij de take off spot aan en krijgen we de roeiinstructies. Het beloofd een mooie raft te worden, want elke instructie zullen we nodig hebben wordt ons verteld.
Het begint al leuk want als na een paar minuten hebben we de eerste class 3 rapid te pakken(Ter info wildwater wordt onderverdeeld in class 1 t/m 5).
Er zullen nog zo'n 20 class 3 rapids en 6 class 4 rapids volgen. Het is onze mooiste raft ooit (na Canada, Noorwegen, Frankrijk en Slovenie).
Aan het einde van de lange tocht (zo'n 25 km) komen we verkleumd (ondanks de warme regen aan het einde) aan in Siquirres waar we een heerlijke lunch krijgen voorgezet. Daarna volgt de terugtocht naar Turrialba, (1,5 uur). Moe maar zeer voldaan vallen we in slaap na de wekker op 5.15 uur gezet te hebben.

Dag 6(snorkelen Cahuita, Turrialba)

Vandaag verlaten we de Caribische kust en rijden richting het midden van het land terug. In Turrialba zitten verschillende rafting bedrijven en we willen de Rio Pacuare gaan bevaren. Dit moet namelijk de mooiste rafting rivier van Costa Rica zijn en sommigen zeggen dat het de mooiste ter wereld is na de Zambezi (Zambia).
Eerst gaan we echter nog snorkelen bij het koraalrif voor Cahuita. We boeken een 3 uurs tour bij Roberto's en zien de prachtigste vissen en mooi koraal. Leuk dat het zonnetje ook komt, want dan zie je meer onderwater. Minder leuk dat we ons vergaten in te smeren en enorm zijn verbrand.
We rijden terug over de superdrukke weg lang Limon waarna we ter hoogte van Siquirres afslaan richting Turrialba.
Onderweg doen we een prachtige soda (eetcafe) aan, waar we te vette empanades met vlees eten. Onderweg moeten we telkens slome vrachtwagens afgeladen met bananen inhalen, omdat die met een gangetje van 10 km/u de berg op rijden.
Tegen het einde van de middag komen we in Turriabla aan en zoeken we het gelijknamige hotel op. Omdat we horendol raken van de eenrichtingstraatjes loopt Maarten even een blokje om en checkt of de kamers OK zijn. Het is er een zonder raam en vrij bedompt, maar voor de prijs en het feit dat we er alleen slapen gaan we accoord. Na de auto geparkeerd te hebben op een beveiligde parkeerplaats (het is een grote stad en we hebben troep in de auto liggen) zoeken we een rafting bedrijfje op. Al snel hebben we wat geboekt en zoeken erna een internetcafe op om naar huis te mailen. We eten bij La Garza en ontdekken wederom dat het laagseizoen is. We worden nl. net als overal behandeld als koning en koningin.
Om 9 uur gaan we dromen over een mooie rafting rivier.

Dag 5(Cahuita)

Vandaag is het zondag en besluiten we rustig aan te doen. Omdat we bij de cabina niet veel privacy hebben rijden we met de auto langs de kustweg naar het zuiden en zien we Puerto Viejo de Talamanca en Manzanillo. Twee heel relaxte plaatsjes. We zetten de auto ergens neer langs de weg en genieten onder een palmboom van een in de koelbox meegenomen jus 'd orangeje. Eigenlijk is dat niet zo heel boeiend dus besluiten we al snel om terug naar Cahuita te gaan en een wandeling te maken over het strand door het National Park aldaar.
Zo gezegd zo gedaan. Ook gingen zwemspullen mee om een verfrissende duik te kunnen nemen in de Caribische zee. Dit hebben we dan ook gedaan. Alleen werden we verrast door een forse tropische regenbui die we eerst dachten te trotseren in de zee en later onder onze poncho onder een boom langs het strand.
Alleen de bui duurde wat langer dan we eerst dachten, dus zijn we maar terug naar het huisje gegaan waar we in de hangmat lekker een boekje hebben gelezen.

Dag 4(Tortuguero, Cahuita)

We staan vroeg op want vandaag gaan we helemaal naar het Caribische Cahuita rijden, we schatten zo'n 4 uur te rijden en dat is exclusief boottocht naar La Pavona. Het heeft hard geregend afgelopen nacht en het is nog niet geheel droog wanneer we vertrekken. Dus trekken we voor het eerst onze ponchos van de Xenos aan. Ze voldoen prima, maar dat kan ook komen omdat het al snel stopt met regenen en omdat de boot overdekt is. Na een uurtje bereiken we La Pavona waar we onze auto inclusief spullen netjes terug vinden en vertrekken naar Cariari waar we even willen pinnen. Dit blijkt een avontuur op zichzelf te zijn, want we doen er een uur over en worden (of laten ons) van de ene naar de andere bank sturen en pinnen de dollars uiteindelijk bij de eerste bank waar we in de rij stonden. (blijkbaar worden op zaterdag de uitkeringen gestort ofzo, want iedereen moet dan blijkbaar geld halen in Costa Rica)Nog een nare bijkomstigheid is het feit dat we alleen met Marjolijn d'r Visa card kunnen pinnen hier, want plaatsen waar Cirrus, Meastro of Mastercard worden geaccepteerd hebben we nog niet kunnen vinden. Vervolgens rijden we via Guapiles richting Puerto Limon waar we veel bananen en ananas export vinden, we zien distributicentra van de bekende merken Dole, Chiquita en Del Monte. Een uurtje na Puerto Limon arriveren we in Cahuita, waar een echte rastacultuur heerst. Door de lange rit zijn we wat vermoeid en boeken we een ranzig hok (wat stinkt naar een publiek toilet) voor twee nachten met uitzicht op de Caribische zee. We zullen veel afwezig zijn.De avond hebben we heerlijk VIS gegeten bij Roberto's een superleuk tentje in het centrum en hebben we in de Coco bar gehangen. Omdat we moe zijn gaan we op tijd slapen.

Dag 3(Tortuguero)

Vroeg op om weer met Castor Hunter op pad te gaan. We varen geluidloos door het oerwoud en zien de mooiste vogels en drie soorten apen. Verschillende reigers, de toucan, papegaaien en een ijsvogel. Brulapen zijn echt lachen, capucijner apen slim en slingerapen spectaculair, want ze vliegen echt van boom naar boom. Veel foto's gemaakt, echt geprofiteerd van mijn 200mm lens.'s Middags willen we een wandeltocht maken door het National Park, maar we zijn onze wandelschoenen vergeten (domdomdom) en op Teva's is het echt niet veilig daar ivm de slangen en gifkikkers die er zitten. Dus hebben we de middag doorgebracht wandelend over het zwarte strand en hangend in onze hangmat voor de cabina. 's Avonds genieten we van een subliem klaargemaakte vis (pargo), die die ochtend gevangen is, waarna we lekker gaan slapen.

Dag 2(Tortuguero)

Om half 6 staan we op om om 6 uur ons huurautootje in ontvangst te nemen. Na het tekenen van de papieren vertrekken we richting Tortuguero in het Noordoosten van Costa Rica. Hier is een schitterend National Park waar we veel bijzondere vogels en andere dieren hopen te zien.Het is even wennen om in dit land te auto rijden, het verkeer is nogal hectisch namelijk. Na enkele uren komen we in het stadje Guapiles, waar we de richting van Cariari moeten zoeken. Alleen snappen ze in dit land nog niet dat richtingaanwijzers en verkeersborden erg handig zijn, dus vragen we drie keer de weg, rijden vier blokken om en zitten dan op de goede weg. Dit herhaald zich weer in Cariari, waarna we over een onverharde weg tussen de bananenplantages doorrijden. Aan het einde van de weg is boerderij 'La Pavona' waar we de auto veilig kunnen parken voor veel geld. Hier start de boottocht naar Tortuguero, je kunt daar nl. niet met de auto komen maar alleen over het water. We hebben het geluk dat we in een boot met alleen enkele locals zitten, waardoor we echt de Tico sfeer kunnen proeven. We stoppen op de mooiste afgelegen plekjes in het oerwoud om een Tico te droppen. Ook worden we verrast met een zonnenbadende krocodil langs de kant van de rivier. Even later komen we in het dorpje waar we worden afgezet bij een locale gids. Eerst vertrouwen we het niet, maar als hij verteld dat hij in de Lonely Planet staat en bij Yorin Travel is geweest en Floortje Dessing noemt, dan zijn we wel overtuigd en hij biedt ons een leuke cabina aan waar we 2 nachten zullen verblijven. Voor 's avonds boeken we meteen een turtlewatching tour bij hem. Daarna hebben we even relaxed tot we 's avonds op turtle tour gingen met Castor Hunter (de gids). Het duurde maar 5 minuten, toen kwam er al een green turtle op het strand om zijn eieren te leggen. Dit imposerende schouwspel hebben we goed kunnen volgen. De turtle was ruim een meter groot. Helaas groef hij door een ander turtle nest toen hij zijn eigen nest met zand bedekte. De eieren vlogen in het rond en we hebben er ook een mogen vasthouden. Het zijn eieren met een zachte schaal, qua formaat tussen een golfbal en een pingpongbal in.

Dag 1(Aankomst Costa Rica)

Vlucht Schiphol naar San Jose met overstap in Miami. Prima gegaan. Het is natuurlijk altijd vermoeiend zo'n lange vlucht. In San Jose werden we opgehaald door Peter van Dos Palmas, alwaar we vriendelijk werden ontvangen en veel informatie over Costa Rica kregen.